Okur mektupları ve cevap verememek
Gelen her mektubu okuyorum; hepsine cevap veremiyorum. Bunun neden böyle olduğunu anlatmak istedim.
Ayda ortalama iki yüz mektup geliyor. Hepsini okuyorum — bu doğru, abartı değil, çünkü okumak yazmaktan hızlı. Cevap veremediğim çok oluyor ve bunun için üzülüyorum.
En çok şu mektuplar zorluyor: bir kaybı anlatanlar. Kitaplardan biri birinin yasına denk gelmiş oluyor ve okur bunu anlatıyor. Böyle bir mektuba iki satırla cevap vermek doğru gelmiyor; uzun cevap yazmaya oturuyorum, yarısında kalıyor, sonra hiç göndermemiş oluyorum. Bunu itiraf etmek daha dürüst.
İmza günleri bu yüzden kıymetli: orada cevap kısa da olsa yüz yüze. Bir de şunu öğrendim — çoğu okur cevap beklemiyor. Mektubu yazmak, mektubun kendisi. Postaya vermek, cümlenin son noktası.
İki ayda bir, kısa bir mektup
Yeni kitap ve baskı haberleri, imza günü tarihleri, arada bir de yayımlanmamış bir sayfa.